Eens kom je er achter dat het in het leven niet gaat om roem en het grote geld, al zou het mooi meegenomen zijn. Goede muziek en het goede leven, daar draait het uiteindelijk om. In het kort is dit de essentie van Jim Wake & Sleepwalker. Jim Wake (Niagara Falls, USA), Yank tegen wil en dank, trof in Nederland vijf door de wol geverfde, gelijkgestemde muzikanten, die net als hij de dromen van �stardom� hadden opgegeven. Zij boden Jim Wake muzikaal en emotioneel asiel en zo ontstond een opmerkelijk mengsel van stijlen. Jim Wake, met twee voeten in de Amerikaanse roots muziek, gromt zijn songs in de microfoon, zich begeleidend op een antieke mini-Gibson. De liedjes van deze cynische idealist (of idealistische cynicus) verraden een scherp waarnemingsvermogen en een gevoelige antenne voor de absurde en ongerijmde kanten van het menselijk bestaan. Multi-instrumentalist (gitaar, piano, sax, blues harp, etc.) Egbert Kemner speelt zijn blues-, rock-, jazz-solo�s binnenstebuiten en ondersteboven. De toetsen, beroerd door Arnoud van Buuren, leveren een broeierig swamp geluid uit de ingewanden van piano, orgel en accordeon. De tenorsax bespeeld door Gerard van den Andel lijkt rechtstreeks via de trommelvliezen door te dringen tot op het bot. Aan Ruud Fransen (bas) en Eelco Flapper (slagwerk en percussie) de bijna onmogelijke, maar dankbare taak het geheel ritmisch enigszins in bedwang te houden. De muziek van Jim Wake & Sleepwalker is misschien het best te omschrijven als kromme blues, struikelende rock �n roll, �tongue-in-cheek� country & western, en pseudo-latin met een schaamteloze ontkenning van de eigen afkomst. Egbert Kemner, Ruud Fransen en Arnoud van Buuren dragen met eigen composities bij aan een volstrekt uit de hand lopend repertoire. Een opmerkzaam recensent beschreef Jim Wake (1,65 m op plateauzolen) als volgt: �... een onopvallende verschijning tot hij zijn mond open doet�.