Als een band iets dergelijks wil bereiken, moet je dan ook verschillende werelden kunnen samenbrengen. Frozen doet juist dat. Michael en Hans beschikken immers over een Metal-verleden, Merijn is absoluut niet vies van Progressieve Rock en de stem van Michelle verraadt enige Tori Amos-invloeden. Maar daar blijft het niet bij, want de laatste jaren hebben ook Fusion, Funk, Rock, Drum �n Bass en artiesten als Peter Gabriel en Pink Floyd een grote stempel op de bandleden gedrukt.

Vaak zie je bij bands die zoveel uiteenlopende invloeden gebruiken, dat ze niet in staat zijn om dat tot ��n geheel eigen stijl te maken, maar eerder verschillende stijlen achter elkaar gooien in ��n nummer. En dat is nu juist niet de het geval bij Frozen. Ieder uit zijn muzikale voorkeur op zijn eigen manier en op wonderlijke wijze blijkt dat zeer goed met elkaar samen te komen tot een eigen (uniek) geluid.

Daarom is een optreden van Frozen ook zeer gevarieerd. Van harde, duistere, nummers tot zweverige wegdroom nummers, een intense en intieme muziekbelevenis, zoals een ieder dat zelf wil meemaken, is gegarandeerd.

De basis wordt gelegd door de ritmesectie, die bestaat uit Merijn, met zijn tegendraadse ritmes en expressieve bekkenwerk, in samenwerking met het (zingende, maar toch stuwende) fretloze basspel van Hans, die ook bepaald niet vies is van 16e noten of ghostnotes. Daarboven op komt dan het 7-snarige gitaarspel van Michael die via vreemde akkoorden en effecten het sfeertje neerzet waarin Michelle je, via haar dromerige zangpartijen, je doet belanden in de wereld die heet:Frozen